Hasretin vuruyor, ıssız ve sevgi yoksunu sahillerime
bu akşam,
yokluğun bir avuç kum gibi kayıp gidiyor
parmaklarımın arasından,
ellerim boşluğa uzanıyor, silüetini görüyorum
kapıda öyle duruyorsun, hafiften bir tebessüm
gamzeli yanaklarında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta