Otuz dört Şiiri - Erdem Duran

Bugün bir yaş daha düştü omuzlarıma,
Ama bu bir yük değil… biraz daha hayat.
Geçmiş cebimde, anılarla dolu,
Gelecek ise hâlâ bana umutla bakar.
Otuz dört…
Ne tam gençlik, ne de yaşlılık,
Biraz kırgınlık var içimde,
Biraz da dimdik duruş.
Gülüşlerim eskisi kadar saf değil belki,
Ama daha gerçek, daha derin…
Kimler geldi geçti kalbimden,
Kimler iz bıraktı, kimler silindi.
Ve bugün anlıyorum…
Her giden biraz öğretmiş,
Her kalan biraz eksiltmiş beni.
Ama yine de vazgeçmemişim kendimden.
İçimde hâlâ çocuk bir yan var;
Gülmek isteyen, sarılmak isteyen,
Ama kimseye belli etmeyen.
Kalabalıklar içindeyim bazen,
Ama en çok kendime susuyorum…
Çünkü herkes duyar da
Kimse anlamaz diye korkuyorum.
Bir yanım “devam et” diyor,
Bir yanım yorulmuş, dinlenmek ister…
Ama hayat dediğin ne ki zaten?
Düşe kalka yürüdüğümüz bir yol işte.
Bugün dileğim büyük değil aslında;
Biraz huzur, biraz gerçeklik,
Yanımda duracak bir çift göz,
Ve içimi ısıtacak bir “iyi ki…”
Otuz dört yaşım…
Beni yarım bırakma,
Ne olursun bu sefer
Tam hissettir yaşamayı. “Eksildim sandım… meğer ben, kendime doğru tamamlanıyormuşum.”