Otu Beş Yıl Bekledim Şiiri - Baki Ortak

Leyla'yla aramıza gurbet girdi,
Ben sılada kaldım, o gurbet ellerde…
Günler, aylar sel olup aktı gitti,
Ardından geçti bir ömür — otuz beş yıl.

Yaz geldi, Leyla koktu her esen yel,
Kuşlar bile adını söyledi dallarda.
Bir umutla bekledim her baharı,
“Belki bu sefer gelir,” diye.

Gelmedi…
Ne bir ses, ne bir iz…
Yalnızca rüyalarımda gülümsedi,
Her gülüşü bir hançer gibi saplandı kalbime.

Köyün sokakları tanımaz oldu beni,
Duvarlarda onun gölgesi kaldı.
Gözlerim her akşam ufka daldı,
“Yol görünür mü oradan?” diye.

Otuz beş yıl…
Bir hasretin ağırlığına sığdı.
Her gece dua ettim aynı yıldız altında:
“Yarabbim, kavuşmak nasip olur mu?”

Otuz beş yıl…
Bir ömür gibi sustu yollar.
Her sabah aynı kapının eşiğinde,
Aynı umudu besledim:
“Bugün döner belki…”

Leyla mı bekledim,
Yoksa kendimden kalan son umudu mu, bilmem.
Ama bekledim…
Bir mum gibi eriyerek, bir dua gibi yanarak.

Zaman geçti,
Yıllar gürledi saçlarımın arasından.
Ellerim titredi, dizlerim çöktü,
Ama yüreğim hep ayaktaydı,
Çünkü sen gelecektin.

Sonra bir sabah,
Köyün üstüne sis çökmüştü.
Bir çocuk geldi, elinde siyah bir mendil:
“Leyla…” dedi, “Leyla artık yok…”

O an dünya durdu.
Kuşlar susmayı öğrendi,
Rüzgâr yönünü kaybetti.
Ve ben, yıllardır beklediğim kadını,
Bir kefenin içinde buldum.

Tam kavuşacağız derken…
Tam ellerimiz bir olacakken,
Kader gülüp geçti yüzüme.
Bir adım kala, bir nefes kala,
Leyla’yı toprağa verdiler.

Yalnız kaldım yine,
Bir mezar taşıyla konuştum günlerce.
“Uyansana Leyla,” dedim, “bak bahar geldi.”
Cevap vermedi; sadece toprağı ıslandı gözyaşlarımla.

Otuz beş yıl bekledim,
Bir anlık vuslat için.
Ama kader benden yana değildi.
O gitti, ben yarım kaldım.

Şimdi her gece yıldızlara bakarım;
Birinde onun yüzünü görürüm,
Diğerinde kendi gölgemi.
İkisi de sessiz, ikisi de eksik.

Ve bir gün,
Ben de uyandığımda toprağın altında bulacağım Leyla’yı.
O zaman ne bekleyiş kalır, ne ayrılık…
Sadece susan bir dünya,
Ve bir buluşma — ebedî.

Taşın üstüne tek bir cümle kazıyın:
“Otuz beş yıl Leyla’yı bekledim…Tam kavuşacakken o öldü.”

Altına da,
Yüreğimin son nefesiyle,
Şunu bırakın:
– Kul Ortak

KUL ORTAK