Otlak Ritüeli Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

İşte gelir mızıkacılar, cehennemin seyyar çılgınları,
Tunçtan davulları, veba kusan bir güneşin altında,
Arı sürüsü gibi vızıldar, çürümüş bir etin hüznüyle.

Boruları, kibrin ve sefaletini kusar boşluğa,
Sesler, sarmaşık gibi dolanır boynuna şehrin.
Kadın, salyangoz toplar, toprağın kusan karnından.

Eteklerinde, takvimlerin unuttuğu o beşinci mevsim,
Bakışı, göğüslerinin hoyrat, o arsız gürültüsüyle,
Çamurun içinde gülen tanrıçanın son arzusu.

Çocuk, ağzında nar çiçeği, bir günah nişanı,
Koşar tayın yanına, vahşi ve dizginlenemez ölüme,
Masumiyetin, karanlıkta açan tek ve acı çiçeği.

Tüm bu gürültü, çürüme, şaşaalı çöküşün altında,
Yüreği soğutan yersiz, zamansız paranoya belirir:
Yaşam, kendini tüketen kadim, o sancılı bilgelik.