Ölüyorum dedim…
Duymadın.
Sesimi yükseltmedim, çünkü seni korkutmak istemedim. Sadece biraz yaklaşmanı, gözlerimin içine bakıp “Ben buradayım.” demeni istedim.
Ölüyorum dedim…
Sen sustun.
Ben içimde bin parçaya bölünürken sen belki de hiçbir şey olmadığını düşündün. Oysa ben her gün biraz daha eksiliyordum.
Otuz yaşındayım…
İnsan otuzunda yaşlanır mı demeyin bana.
Ben takvim yapraklarıyla değil,
kaybettiklerimle yaşlandım.
Daha yolun başındayım belki,
ama içimde yıllardır yürüyen bir yorgunluk var.
— Neden böyle sessizsin?
Bilmiyorum…
Belki de anlatacaklarımı dinleyecek birini bulamadığım için.
Belki de yıllardır içimde biriktirdiğim kelimeler,
artık birbirine karıştı.
— Yalnız mısın?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!