Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

gece çökerken
cansız bir bebek bedeni
ruhundan ayrıldı,
daha üç yaşında
Gazze şeridinde,
hem de mülteci kampında

Ruh ve bedendir
İnsan denilen varlık
Bütünlük taşır

Ruh görünmeyen
Vücudu sarmalayan

Sadakat ikliminde, sönmeyen bir yıldızdır
Peygamber’in dostudur, demeyin o yalnızdır
Malını mülkünü hep, İslam yoluna serdi
Rabb’ine kul olarak, tek muradına erdi

Mağaranın içinde, "ikincinin ikisi"

Kimsesiz değilim fakat yalnızım
Yelin savurması tozu kaldırır
Gönlümde gezinen yok cancağızım
Kaybolan zamana can başkaldırır

Yeniden öremez ruhum kendini

Zihnimde yârim
Özlemimde memleketim
Kolumda saat sesi: tik tak

-Kim o?
-Ben şafak

Sevgidir saran
Her türden yaraları
Açık, kapalı

Kibirle hırstır

S özleri yurduma sevdadır ancak
A ğustosta gibi hepsi sımsıcak
K ardeşlik bağında açarak kucak
İ nsan gibi insan Sakin Karakaş

N akşeder şiire kendi tözünü

Güneş gökyüzünde saklanıyor
Hadi sen de kaç saklan benden
Gözlerim kapalı sayıyorum: Bir, iki, üç…
‘Önüm, arkam, sağım, solum sobe
Saklanmayan ebe’

Pespembe yağmur
Saçılırken toprağa
Yeni bir yaşam

Minik salkımlar
Belirir bir arada

Bir paradoks değil bu,
Hem bağlıyım hem özgürüm.
Yerçekimi çekerken beni,
Ruhum kanatlanır uçar.
Yaşamın ritmini duyarım,
Bazen yavaşlar bazen hızlanırım.