Allah’ın hikmeti her yerde
O saf kalp
Allah vahiy eder insanın nefsine
Ordan bir hakikat fışkırır
Bu hakikat bir peygamber vahyi deği
Sadece bir fark ediştir
Bir gün ilerlemez hiç bir şey
Metropol hareketlidir
Ama benim için ışıklar sıradanlaşmıştır
Her yer sönük bir grilik ile
Üç içedir
Davranışlar,konuşmalar bile
Keder dolu bir günde
Ne dert kalır ,ne de vicdan
Ah,sükut dolu bir anda bile
Hüzün dolu bir feryad doğmadı
Sessizliğin vebali çoktur.
Keşke böyle olmasaydı
Aynı sorular
Durmak bilmeyen gerekçeler
Her şekilde devam eden
O küçük beyaz yalanlar…
kimsin ki kimsem ola
kimim ki kimse olayım
bu hayatta ben bir kimseyim
ama bir o kadar bir şeyim
izler maziyi tefessüh ile
Eyy kimsesiz
Kimse seni anladımı bu hayatta?
Kimse seni dinledi mi?
Senin kederine ortak oldu mu?
Seninle birlikte bir kez olsun sohbet etti mi?
Kırgın tarlalarda bir bıçak
Deştikçe ruhumun içinde ki yârayı
Ben bilemez hale geldim
Sûkutla zulme düştüm
O zulm beni ezdikçe
Gökyüzü karanlık.odada televizyon sesi
Düşlerim bile önemsiz şu realitede
Yeni yıla iki aydan az bir zaman var
Kent hep tarihler arasında ki donuk
donarken..
Bir şiir kitabı sayfalarında okuyorum seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!