Ey gönül sahibi
Sen içinde ki ben ol!
Esenliğini mutlulukla yoğurma
Sev,aşk ile kendini.
Yık içinde ki karmaşayı
Unuttukların ve yaşadıkların ,
“Hiçlik dışında ki var eden sebeb
İzlenceden doğan bir. İtidalle
Sarhoş meyhanesinde ki bir zata
Derğah kervanında ki yâr ki uçkur aleminde,
Mümin kullarının içinde Halife kılan ,
Sorunların baş minesini
ynalar ,paraladıkça daha da güzelleşti
Gürültü arttıkça ,içim baskılandı
Benim gariban gönlüm ,ne desin bu hale?
Gittikçe ,batarım şu nizamda
Huzur dolu an,hafif tıngırtıyla gitmekte
Geri gelen şeyler,dibe indikce büyür
teklik ancak kalbin içinde ki yaraya mahsustur
çoklukta kavranmadıgında manasını yitirir
münakasa eylemek bagnaza çözmez
içinde ki idrak arttıkça bilirsin riyakarlığı
kul ,cuziyeti karsında bir sey yapamaz
Bikes kimse,yağmurla dökülen gökle!
İçimde ki kömür karası elmas dağlanır
De ki,sen ,buldun satırlarda ki halinle
Gafletin hıyaneti var ederken yoktun ,
Sevgi bağladıkça beni ,şuurumla aşkı!
Derdim bana yeter,temennim son bir nida ala!
Karar verip alan sultanın huzurunda sevabıyla
Mey!tatlıgında efkarı şuurunda,gaybı hâyalıyla
Sualı aynı,gidenler birdir sebeb-i felekleriyle
Aşk ,sultanın taburesinde,kırık bir kefenin eli’de
Yalnız ve kimsesiz
Gururlu ve galib olan
Her yıkıntıda var olan bir cevap
En yüksek çabalardan bile değerli olan
Yenilgi,
Kalbimin en uzakında ki yakınlık!
O kuşlar oradadır ,kanatları kırıktır
Mezarlıklarda ona dönsende ,
Göremediğin bir bahar vardır.
Aşk ile var olanın yârası bir başkadır
Suç hep başkasındadır.
Vardan ötede bir varlık vardır.
Sultân-ı Gâib der Sâye ,ruhunda kayıp aşk!
Gafil olan halde,mazlumun ininde ki baki,
Fani arş ile,bir taburede,yaş ile yaşayan
Gidecektir son meltemin üflemesiyle
Erdem ,saadet ile bir olup unuttursa mısralarda
Bir tek sen!bir yerde gelen ,fenada bulan.
Kendi kendisinin kulu olan ,
Şeyhi ile şirk koşan gönül erbabı
Hep mı dua edersin içinde ki söze
Kayıp giden şuurunu yitirirken
Yandığını mı sandın fena da!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!