Oruc vaktinde ayık kalan bir sarhoş gibiyim
Ne buradayım ne de ordayım sadece içinde
O bakışlar unutturur mu beni ?virane içinde
Neler çekti bu gönül anlamaz kalbimi tabi ki
İçinde bir bağırıs var
Sessizce kabuğunu kırmaya çalışan
Ama kendini Tüm dünyaya haykıran
Gözyaşları ile dolu
Toprak kan ağlarken
İçimdeki taş parçası çatırdadı Zamanın engin sularında
O çatlak büyüdü
Varlığım ise o çatlağı kabul etti Sonra tuhaf bir his
Bir trene bindim
Ucu var olmadığım yerlere götüren
Bir tren gördüm Anılarımın olmadığı yere…
Al yazmalar ordadır uğruna bir vatan için
Hiç biri tek vücut değildir,bitap düşmüş ,umutsuzluklar taşır kamburuyla
Kaybettiklerinin acısını taşır gönlünden ,tek bir şey için
Duyulmadık çığlıklar kopar ,suskunlukla kavrar elindeki tüfeği
Çöp olsa da bu yer
içimizde ayık kokular…
Çöpçüler neden terk etti buraları?
Süpürseler beni hızlıca
Götürsün beni kuru kaldırımlardan…
Kendimdeyim ama çok uzaklardan bir yankıyım
Saniyeler ile oynayan hayat, eskiz bir deftere yazılıdır
Yaşanmamış bir pişmanlığın yansımasıyla uyandırır
Orada tek bir dert ile anlatır yar.o buğukluk duramaz
Hatıralar siliklesse bile,var olduğunu hatırlatır
Yıkık minareler yeniden dikildi.
koca Osmanlı ebediyete teslimken
koca şehir anlayamaz beni
terk ettiler
kimi ağıtlar yakıldı defalarca uyandırmak için
duyulmadı
Ruhsuz şehirlerde yaşayan zombiler
Varla yok arasında tutsak
Ne kadar da zavallıca Hayatsız insanlar topluluğu
Amaçsılar ,yoksullar ,sinirliler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!