Onur Ay Şiirleri - Şair Onur Ay

Uçurum kokuyor ellerim,
Rüzgardan kesilmişim.
Toprağım papatya dokulu...
Hayallerim sürgün.
Gün batımına doğru kocakarı plajı...
Battığı yerdeyim gün doğumunun...

Masumiyetin,gece fısıltısıyla başlayan soluğundayız.
Bir bebeğin hafif tebessümlü kokusunu en son ne zaman özledik.
Öyle naif , yutkunarak söylediğimiz kelimeler en son ne zaman çıktı dudaklarınızdan,
Bir bebeğin kulağına usulca fısıldayın,
Gecenin kokusuna bir tebessüm bırakın.
Ve yutkunarak özleyin…

Gölge kılığına girmiş ay ışığının minik hüzmeleri ile uyanıyor , bulmaca görünümlü düşlerim.
Fırtınanın turuncu rengine hayran kalmış paramparça sözcüklerim.
Su üzerine yazılmış gümüş bir alevden bahsediyorum aslında,
siyah beyaz bir kaybolmuşluk var ruhumda…
Hiçbir zaman vazgeçmeyen.

Ruhun kalbe kavuştuğu zaman anlıyorsun , geçmişe haykırdığın tüm hayal kırıklıklarını , şömine koru gibi çökecek içine ve sana fısıldayan her hecen söylediğin her cümle. Korkularındandır aslında cesaretin, asaletindendir suskunluğun, yokluğundandır tüm yaşadıkların, var ol artık… Ve sessiz bir uyanış başlar, kalbinin küllerinden doğar ilk nefesin,sessizlik bir dua olur içinde , sesin yeniden anlam kazanır rüzgarın uğultusuyla, ruhun kalbe kavuştuğu zamanı anlıyorsun artık…

Sabahın 6’sı, kalemimin gölgesi düşmüş yine
dudak uçlarına,
cebimde biriktirdiğim kuş kanatları,
uyku gibi , su gibi süzülüyor nefesime doğru.
Bitmiş bir masal gibiyim bazen,
yağmuru hatırlıyorum halbuki,

Gecenin yoksun bakışlı kayboluşlarından çıkan huzurun demine vuruyorum kendimi, gökkuşağı ile yağmur arasında kaldım yüreğime doğru yutkundum bir an , kumların arasına süzüldüm gün batıyordu, bulutlara küfrettim , dağın uçuruma bakan noktasındayım şimdi… Şelalenin akışıyla seyrediyorum artık kendimi… Neydi beni oradan atan neydi benim huzurumda kaybolan… Neydi şiirime meydan okuyan…

Rüzgarı dinle,
Sensin içinde varolan…
İz bırakan,
Ama asla kaybolmayan.
Sessizleş biraz,
Uyumadan,

Sessizliğin sonuna ekliyorum
yarım kalmış düşlerimi.
Parmak uçlarım kanıyor yazmaktan ,
belli ki yine bir savaşın kalıntısıyım.
Kılıç çiçeğini görüyorum,
dimdik ayakta o da.

Gözlerimin gördüğü en uzun yerde bitiyor, karanlıktan salınmış gölgelerin hazin sessizliği. Başladığı yerde sönüyor rüzgârın uğultu kokan nefesi. Yağmurlara baş kaldırdım artık
gökkuşağını göstermesinler diye. Bulutların arasından ölüdenize sıyrılıyorum yine, benim ben diyecekken, yıldızların akşam hüzmesine kapılmış, mavi duvarına vuruyorum kendimi.

Bir adım kaldı sanırsın,
oysa en uzun yol,
vazgeçmediğin son nefestir.
Gece sana,
“Artık bitti,” diye eğilir.
Sabah ise konuşmaz;