Son Nefes Şiiri - Onur Ay

Bir adım kaldı sanırsın,
oysa en uzun yol,
vazgeçmediğin son nefestir.
Gece sana,
“Artık bitti,” diye eğilir.
Sabah ise konuşmaz;
yalnızca pencereye bir serçe kondurur.
Kimse bilmez içinde kopan fırtınayı,
gülüşünün ardındaki sessiz enkazı.
Ama inan…
en karanlık kuyu bile
gökyüzünü bir avuç gösterir.
Bırak ip kalsın düğümsüz,
bırak tren geçsin sensiz.
Bugün ölmesin acın;
yorulsun biraz daha.
Çünkü bazı insanlar
bir ömür yaşamak için değil,
bir gün daha dayanmak için kahramandır.
Ve belki yarın,
adını bile bilmediğin bir rüzgâr
omzuna dokunup fısıldayacak:
“İyi ki bekledin.”