Mavisi yeşile çalmış çimlere karışıyor papatyaların kokusu. Bu aralar böyle betimliyorum artık, aşkın doğa ile kavuşma anlarını…Hafif ağlamaklı ama içimde bir sevinç saklı.Parmak uçlarım kanarcasına, göz bebeklerimden aynalara yansıyan gülleri toplamak istiyorum.Toprağa karışıyor damarlarım,savunamıyorum duygularımı artık.Her ne olduysa, her şey ama her şey güneşin gülüşünde iz bırakacaktı.
En çok o son bakışın dudak büken acısı koyar aşka.. Adı da hoşçakaldır, ne masumanedir ne de gülümsetir o hain kelime insanı… En çok ne ağlatır insanı bilirsin… Son söz ve belki de o son dokunuş ve sarılma… Yürek burkar ayrılık cümleleri..Nefesini ondan aldığını hatırlarsın, hatırladıkça kanayan yaranı da alırsın göz yaşlarının arasına. Sonra güldüğünde dudak kenarında beliren çizgileri saklamaya başlarsın. Yüreğinin dayanamadığı anda, o boş sandalyeye bakıp sessizliğin sesine, o gecenin sabahına, ömrünün son yolculuğuna doğru içten içten dokunur ve yokluğuna kadar ağlarsın…
Gümüş rengi gözyaşlarının tüm uğultusunu damarlarımda sakladım, ateşe verdim dumanı , bulutlar istediğim renge boyandı aslında, gece asla kararmadı yüreğimde ve hala senin yokluğunun katili var içimde.
Bir aşk uğruna ruhuma feda ettiklerim geliyor aklıma, yarım tebessüm dolu hatıralar akıyor bedenimden, geçmişin ağlayan dudak uçları hala saklı kalmış dualarımda. Vazgeçmek değil aslında. ”Uğruna seviyorum” derken, senden kalma yoksunluğumu kabulleniyorum ve kaybetme günü gelmiş artık zamana…
Ateşle dalgalanan ışıkların ilk pençesine kuruluyor, damarlarımdan sarkan bıçak rengi kıvamında ki gün ışığı. Gecenin adını fısıldayan bir ruh var kalbimin son nefesinde.Közün gölgesine sığınır gibi saklanıyor balon balıkları, iskele sessizce gömülüyor dalgaların kucağına seni düşündükçe. Kumlara saygı duymalı insan çünkü ayak izleri sonsuza dek kalmaz, peki sen, o kahrolmuş denizin dibinde beni kaç kere düşündün ki?
Bir umudun, deniz kokusundan kalma serinliğinde, alev koru tazeliğindeki düşüncelerimin içinden besleniyor yüreğim ve titreyen ellerimle, kaybedilen aşka dair her şeyi kabulleniyorum artık. Mağlubum… Affedin.
Şiirimi usulca koyuyorum dizlerime…
Sanki yıllardır kaybettiğim bir çocuğun saçlarını okşar gibi.
Deniz kıyısında unutulmuş bir akşamım bugün ben.
Ne tam karanlık,
ne de eve dönebilecek kadar aydınlık.
Yosun kokusu vuruyor içime.
Uçurum kokuyor ellerim,
Rüzgardan kesilmişim.
Toprağım papatya dokulu...
Hayallerim sürgün.
Gün batımına doğru kocakarı plajı...
Battığı yerdeyim gün doğumunun...
Masumiyetin,gece fısıltısıyla başlayan soluğundayız.
Bir bebeğin hafif tebessümlü kokusunu en son ne zaman özledik.
Öyle naif , yutkunarak söylediğimiz kelimeler en son ne zaman çıktı dudaklarınızdan,
Bir bebeğin kulağına usulca fısıldayın,
Gecenin kokusuna bir tebessüm bırakın.
Ve yutkunarak özleyin…
Gölge kılığına girmiş ay ışığının minik hüzmeleri ile uyanıyor , bulmaca görünümlü düşlerim.
Fırtınanın turuncu rengine hayran kalmış paramparça sözcüklerim.
Su üzerine yazılmış gümüş bir alevden bahsediyorum aslında,
siyah beyaz bir kaybolmuşluk var ruhumda…
Hiçbir zaman vazgeçmeyen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!