Önümde idam sehpam Şiiri - Basri Erdoğan

Önümde idam sehpam duruyordu,
Cellât eğildi, sessizce sordu:
"Son arzun nedir?" dedi.

Ne af diledim,
Ne de biraz daha ömür...

Dedim ki;

"Bana ait olmayan o kahve gözler,
Bir kez daha baksın bana.
Adımı son defa sessizce ansın,
Sonra ne ipten korkarım,
Ne ölümden..."

Çünkü insanı öldüren cellât değildir;
Kendine ait olmayan bir çift gözün
Bir daha hiç dönüp bakmamasıdır.