On Kişilik Ordu Şiiri - Güven Tekin

​
​Bir boşluğa düştüm, derin ve sessiz,
Hatalar içinde kaldım çaresiz.
Şiirde buldum en son dermanı,
Kelimeler sardı ruhumdaki her yanı.

​Tutunacak dalım oldu dizelerim,
Elimi tuttu o aziz sevenlerim.
Onlar için yeniden kuşandım sabrı,
Savaşmaya hazırım, susturdum kahrı.

​Bitmişti umudum, hayalim ve düşüm,
Şimdi sevdiklerim için bu son dönüşüm.
Beni benden çok sevenler uğruna,
Yeniden sarıldım hayatın yoluna.

​Ne olursa olsun savaşacağım elbet,
Yorulmak olsa da sonunda nihayet.
Bıkmadan, usanmadan her bir defa,
Kalkacağım ayağa çeksem de cefa.

​Zor günde yanımda kimler kaldıysa,
Gönlü benimle bir atıp yandıysa,
Onlar için vereceğim bu büyük cengi,
Bulacağım ruhumda kaybolan dengi.

​Sayıları on kişiyi geçmez biliyorum,
Onların sevgisiyle geri geliyorum.
Sizin için kendimle savaşa devam,
Bu onurlu kavga, benim en büyük davam.