Ömür Ziyan Olsu Şiiri - Ahmet Ali Babacan

Ulan, be Aga.
Şöyle bir düşünüyorum da..

Belki de mesele,
Bir ömür daha istemek.

Gelmişiz, ellili yaşlara.

Mesele, yaşarken
Her şeyin en acısını,
En tatlısını görmüşüz hani.

Salatalığın en organiğini yemişiz,
Domatesin en gürültülü kokanını !

Aşkın sokak köşelerinde, ev arkalarında,
El ele tutuşunca, ellerimiz terlemiş.
Onu da yaşamışız.

Tamam be Aga,
İlk aşkını unutmak da varmış.

Çocukken büyümek istemişiz,
Gençken zengin olmayı,
Biraz daha rahat etmeyi.

Hep yarını beklemişiz.
Bugünü, yarının uğruna harcamışız.

Dayağın kralını yemişiz,
Atmışız da..
Sövülmüşüz, sövmüşüz.
Acılı tatlılı günler yaşamışız.

Yıllar geçmiş, bitmiş.
Çalışmışız, çabalamışız.

Bir şey alabilenimiz almış,
Alamayanımız alamamış.

Pişmanlıklarla,
Keşkelerle dolmuş hayatlar.

Fotoğraflar sararmış,
Aynadaki adam, değişmiş.

Şöyle bir bakıyorum,
Elli seneden sonra,
Geri dönüp, bakmışız ki,
Bir gün kadar bile uzun değil.

Biz hâlâ, "Daha vakit var..."
Demişiz.

Tamam be Aga
Eğleniyoruz şu anda,
Yiyoruz, içiyoruz belki.
Güzel şeyler yaşıyoruz,
Dostlar var, arkadaşlar var.

Ama yok be aga...
Yok yani.

Ziyan olmuş.
Ziyan...
Yıllar ziyan olmuş.

Bize bir ömür daha lazım sanırım.
Bir tane daha lazım diye düşünüyorum.

Gelseydi öyle bir şans...

Şimdi soruyor insan kendine:
Bir ömür daha verilse,
Daha çok sever miydik?
Daha az kırar mıydık?

Annemizin sesini
Biraz daha uzun dinler miydik?

Onu da mı ziyan ederdik?
Ederdik her hâlde.

Yoksa yine koşturur, biriktirir,
Ertelerdik de...

Bir gün yine dönüp,
Aynı cümleyi mi kurardık?

"Ulan... Ne çabuk geçmiş be Aga..."

Galiba mesele,
İnsanın,
Yaşadığını çok geç fark etmesi.

Ve belki de,
En büyük ziyan,
Geçip giden yıllar değil...

Geçerken fark edemediğimiz anlarmış.

Söz: Ahmet Ali BABACAN (10 Temmuz 2026) Emirdağ