Düzen çarkın kurmuş, üstüme yürür
Dertli olan gönül hep hüzün bulur
Gözümden akan yaş sel gibi yürür
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Bu dünyadan bezgin, bağım kurudu
Bülbülün figanı göğe yürüdü
Yaz baharımı da kar boran vurdu
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Can tezgahımda ben çile eğirdim
Gönül yaramı gizliden kayırdım
Hayrı yitirip de şerre buyurdum
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Her günüm karanlık, yol bulmadım
Bir an olsun ben hiç gün göremedim
Bitmeyen ahımı dosta demedim
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Gözyaşım köz oldu içimden geçti
Bitmeyen yolumu bağladı geçti
Nice sevdiklerim el oldu geçti
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Çobanoğlu diyor: "Yüküm pek yaman,"
Ne vefa kaldı ne ahde bir aman
Ömür tarlasını biçti bu zaman
Ben de bu dünyada dert yaşıyorum
Mehmet Çobanoğlu
23.07.2026
Karaburun
Mehmet Çobanoğlu
Kayıt Tarihi : 23.07.2026 13:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!