Ömür Ağacı Şiiri - Jülide Aslan

Yuvarlandı...
Yuvarlandı ve...
Düştü.
Ömür ağacının körpe tohumu...
Toprağa,
Suya,
Havaya,
Ateşe...
Ve kalbe.
Böylece başladı, mevsimler.
Henüz icat olunmamışken saatler...
Akıp durdu zaman,
Doğumdan... ölüme doğru.
Önce filizlendi hayat,
Sonra boy verdi, düştüğü yerden.
Uzadı da uzadı...
Nihayetinde tohumun kaderiydi büyümek;
Koca bir ağaç olmak!
Ve gölgesinde tüm insanlık...
Henüz yaprakları bile kendine yeterli gelmezken üstelik...
Fakat...büyüdükçe anlayacaktı;
Çiçeklenmek için ağır kışlar geçirmek gerektiğini...
Anlamıştı da!
Öncelerde zavallı bir tohum...
Şimdilerde heybetli dalları ile göğü kucaklayacak bir ihtişama erişmişken,
Anlamıştı...
Toprağa gömülen acıları,
Suya dökülen gözyaşlarını,
Havanın zehrini,
Ateşin yakıcı vehmini...
Ve kalbin yıkamakla çıkmayan inatçı kirlerini...
Nefret gibi, riya gibi, zul gibi.
Yaşadıkça anlıyordu artık bazı şeyleri...
Ömür ağacı olmak!
Ne de zor işti değil mi?
Geçiyordu zaman, tıpkı daha öncekiler gibi.
Döndükçe mevsimler, gücü azalıyordu ağacın...
Kalın dallarını,
Derinlere sarılmış güçlü köklerini bir bir kemiriyordu hayat.
Hele bir de yaz geldi mi?
Vay haline!
Kuruyan dallarına mı dert yansın?
Yoksa gün be gün eksilen vakt-i saatine mi?
Biliyordu artık ömür ağacı;
Ya bir densizin kıvılcımına kurban gidecekti,
Ya da çürüyecekti...
Toprağında can bulduğu bu tenha köşede.
Biliyordu artık...
Gidiciydi.
Ölümü beş geçeye kurulmuştu tüm saatler...
Belki dönmek de, gelmek kadar önemli bir işti.
Ama şu hiç ölmeyecek gibi yaşamalar yok muydu?
Ömür ağacı da olsan...
En çok o koyuyordu:
Bu dünyadan... bir rüzgar gibi esip gittiğine.