Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Şair elbette odasına kapanacak
elleri titreyecek
bazen sevinçten ağlayacak
üstünü başını yırtacak kederden kimi zaman.
Sokaklarda “katil”
ara sokakların korkulanı da olacak.

Ey Şair'im:
yeri gelince
'bu kadar yaza yaza Ay'a mı ulaşacaksın? ! ' diye
dalga geçtikleri dizelerinle
ne Ay'a, ne de Merkür'e ulaşamayacağın kesin, ama
yıllarla uçuca eklediğin dizelerinle

Şairin kollarını kesseler, bacaklarıyla savaşır
bacaklarını da kesseler, dişleriyle...
dişlerini de kesseler kafa atar, yine idare eder.
kafasını sabitleseler otoritenin taş duvarlarına
bakışlarıyla sinir eder!

Şair’in kafası; “Beyoğlu”,
İstanbul...
O, en lüks, sık girilemeyen restorantlar...

Bazen en marjinal barlar
girilemeyen arka sokaklar

Girme Şair’in kuyusuna
dahil olma karanlığına
uzak dur bazen;
mahfolursun...

yavaş yavaş değil çünkü

Şairin sarayıdır şiir.
Kimi altındandır
kimi toparlama kartonlardan,
kimi denizlerin ortasında
ulaşılmaz bir adada...

Biz her 'parayı götürenin' önünde eğilseydik
sahte saygıyla,
her yüze güleni, arkadan dansedeni alsaydık aramıza
onlara bir de fazladan pirim verseydik
sistemin adamı oldular diye;
ajandamız ne pis dolardı değil mi? !

Sessiz, sakin, kendi halimde
biraz ulvi
biraz meditatif
hedefim uzaklarda
suya-sabuna dokunmadan göçüp gitmektense

Ya bu anlamsız
aptalca
dünyayı bitiren komediye sırtını dayayıp,
sen de pişmiş kelle gibi sırıtacaksın
ve bir şey olmamış gibi yapacaksın

Arkadaş
o pisuvara şarıl şarıl işerken
beyaz seramik parlak yüzeyli nesnenin içinde
ya bir kedi leşi görmüş olmalı
ya da yanlışlıkla hızla avuda kalkıp
kendi ağzına işemiş olmalı ki;