Papatya
Denizlerin başladığı
Göğün ömür gibi tükendiği konumda
Yaşamsız ve ölümsüz
Uçsuz ve bucaksız
Güzelliklerin en güzel haliyle barındığı
Şehre bir günah sessizliği çöküyor
Utanç utanç utanç
Kaldırımlarda at koşturuyor Freud
Kadının homurtusu galebe çalıyor son ses
Eli cebinde gence Cumhuriyet Meydanında
benim bir acım var tüyden hafif
seninkini de ekleyince ağlamak oluyor oturuyor dibe
ve günler ikiye ayrılıyor:
sürurla sırdaş sabah ve hüzünle kaim gece
I.
Bizde ülkece bir gariplik var
yüreğimizde bir alev topu gibi büyür de sevgimiz
yine de dile getiremeyiz
I.
Beni burda üzüyorlar
Keşke bu kadar üzülmesem
Gece olunca sadece bir kitabı yüklesem kollarıma
Bir kağıt kesiğinden uçup gitsem sevince
Bir şiire başlamak
İlk kez bu kadar zor oldu
Size şiir uydurmak
Yürüyerek aya çıkmaya denk
Sarhoşluğumu sizden bilsem
Bu dağların mutazzarrır gençliği benim
Kanadım kırık, içim ağlamaklı bir gelin
Çırılçıplak, iğrenç öfkesi bu cühelanın
Çetin cevizdir işkencesi hele bir gelin
Direndiğim toprakların serkeşi bendim
bir odanın içinde en çok boşluk bulunur
bir boşluğun içinde en çok yalnızlık bulunur
derin bir boşluk çeksen içine misal
üçte ikisi yalnızlık üçte biri oksijendir
bir oksijeni en iyi ağaç üretir
İçim içime sığmıyor
Yaşımla barıştım bugün
Oturdum bütün sayfaları yaktım
Isınmadı ellerim
Bu dumanlı başımın ilk yaşı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!