Ölümsüz kehribar Şiiri - Gece Gözlü

​Gözlerin; kehribar rengi bir düş,
İçine düştüğüm an, zaman durdu.
Sarıldım her bakışında sessizliğe,
Kalbim, sonsuzluğun eşiğinde vurdu.
​Ellerin; rüzgârda harlanan bir ateş,
Dokunuşun, ruhuma işleyen o melodi...
Adını fısıldadım en koyu gecelere,
Yıldızlar kıskandı bu sessiz besteyi.
​Kehribar bir reçine gibi saklı sevgimiz,
Zamanın çarkında erimeden durdu.
Bir ben vardım, bir de o eşsiz sen;
Aşk, iki yürek arasında ömürlük bir kordur.
​Gecenin bağrında yankılanır adın,
Her nefeste biraz daha sana çekildim.
Hayalini ararken köşe bucak,
Seninle var olmanın sırrına erdim.
​Rüzgârın getirdiği her yabancı koku,
Teninin hatırasını fısıldar bana.
Kehribarın o kadim sıcaklığı gibi,
Ruhum sarsılır, dolar gölgenle yana yana.
​Ellerimiz ayrılsa da yolların sonunda,
Kalbim seni bulur her derin sessizlikte.
Ve her yağmur damlasında berraklaşan,
Gülüşün can verir, solan bu kalbe.
​Aşkımız bir kehribar; sert ve mağrur,
Zamanın ötesinden parlayan bir ışık.
Ne fırtına söndürür bu sarsılmaz tutkuyu,
Ne mesafeler eder bizi birbirimize alışık.
​Ve şimdi, yıllar geçip gitse de üzerimizden,
Adın dudaklarımda kutsal bir dua gibi...
Kalbim seninle ölümsüzleşiyor artık;
Kehribarda donmuş, kırılmaz bir rüya gibi.
​Sen ve ben,
Zamanın en derin hücresinde,
Ölümsüz bir kehribarın içinde;
Birleşmiş iki ruhuz, sonsuzluğun kalbinde.