Ölüm ile Nikâh Şiiri - Mecit Aktürk

Aldatmasın kimseyi yüzümdeki tebessüm
Dert çekmekte kıdemli bir çilekeş gibiyim.
Yasak etti neşeyi; bahtım ile hep küsüm
Kahır külleri demli harlı ateş gibiyim.

Gönlümün mürekkebi hep hüzünün renginde
Ayar tutturamadım dilimin ahenginde
Esir düştü umudum, hayat-memat cenginde
Enginde yavas yavas solan güneş gibiyim.

Dar geldi yüreğime, herkese "koca" dünya
Sözde, yaz görecektim; önü bahardı güyâ
Anladım ki mutluluk bir serapmış, bir rüya
Her ânı "eyvâh" dolu bin güne eş gibiyim.

Değil mi ki, can denen terkedecek bu teni
Bekletmeye ne gerek bu perişan bedeni.
"Keşke" için artık geç; ben de boşverdim beni
Ölüm ile nikâhlı, topraga eş gibiyim...