Ölüm Döşeği Şiiri - Halil Kumcu

Yaşamak… ölümün kardeşi olan yaşamak.
Suçüstü yakalanan bir çocuk gibiyim.
Geleceğini kestirmek güç;
Bir ceylan kadar masum, bir o kadar da ürkek kalbim.

Gecenin bir vakti, o kör karanlıkta,
İçinden gelen o dürtünün hepsi…
Ruhun, bedeninden ayrılıyor sessizce,
Ve bir anda… kendi canına düşman kesilmesi…

Unutmak… ölüm kadar ağır bir meret,
Gözlerimdeki kıvılcım söner senin resminle.
Her ne olursa olsun,
Yerle gök birleşse bile, o an bitmez içimde.

Kalbimden onun ruhu bir türlü çıkmıyor ki,
Bitap düşmüş, üşümüş nida gibi.
Az buçuk idrak edip,
Göklere gitmek istiyor… “haydi!” diyor sanki biri.

Gamda bile bir eksiklik var,
"Allah!" diye bağırsam, ruhum kabzedilecek.
Kalbinin sol karıncığındaki,
Ya da yanağındaki gamzeye gömülecek.

Kırış kırış suratım çarpıyor gözüne;
Benim gibi günahkârlar için mutlak son: ölüm
Hassas terazilere haber verin,
Bir kalp daha tartılacak bu gece süklüm püklüm.

Feleğin nasıl bir oyunuysa bu,
Bu sayıklamalar yürek parçalayıcı.
Yedi ceddimden kaçmakla olmuyor,
Korkunun bile rengi değişiyor… ne tuhaf, yazıcı...

Dalgın bakışlar, süzgün gözlerde,
Ağır yara aldı son nefes.
Bir de ağır suçlama…
İçimi ürpertiyor senden gelen o hazin ses.

Ah, unutmak istiyorum,
Ve o an kendimi çok yorgun hissediyorum.
Ödümü patlatan o yalnızlık üzerimde;
Ölüm döşeğinde yatan yaşlı bir adam gibi… kaybediyorum.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu şiir, yaşam ve ölümün iç içe geçtiği bir hâli anlatıyor. İnsan yaşarken de ölümü taşır; kalp, ruh ve beden birbirine düşman kesilir kimi zaman. Bu bir yalnızlık hikâyesi; yalnızlığın soğuk ve sessiz nefesi, insanın içini her geçen an biraz daha deler. Unutmak… evet, unutmak ölüm kadar ağırdır. Her resim, her hatıra, gözlerindeki kıvılcımın sönmesine neden olur. Ama şiir işte burada devreye girer; sana ve kalbine bir ayna tutar. O eksik parçaları, yorgunlukları, korkuları ve iç hesaplaşmaları gözlerinin önüne serer.
Ölüm döşeğinde olmak, yalnızca son anı değil; her gün yaşanan küçük ölümleri de anlatır. İnsan bazen bir kelimeyle, bir hatıra ile hatta kendi düşüncesiyle kendi içini öldürür. Ama sen oku ve hisset; çünkü bu kelimeler, insanın en sessiz feryadını dile getiren tek dosttur. Bu şiir, hem bir uyarı hem de bir teselli… Kalbin, ruhun ve yalnızlığın farkına var; ama unutma, bir şiir okunduğunda ölümsüzleşir.
Şiirden geriye kalan satırlar:

•Unutmak, ölüm kadar ağır bir merettir.
•Hatırlamak da bir tür ölmek, unutmak da.
•Yalnızlık, ruhun kendi kendine söylediği en acı şarkıdır.
•Bir hatıra, bir bakış, bir söz… hepsi kalbi titretir, sarsar.
•Yorgun bir kalp, en çok kendi iç hesaplaşmasında yorulur.

4 Aralık 2023 / Ankara / Pazartesi