Ölüm Şiiri - Gül Bülbül 3

hiç bir zamana sığmıyor ölüm
acelesi var gibi geziyor dünyamızı
hep bizden önce yol alıyor
her nefeste bizden önce soluklanıyor
bizden önce uzatıyor elini nasiplerimize
bizden önce biliyor
kimin ne kadar yolu kaldı
ötelenen heveslerimize

biz yarım kalsakta
bilmediğimiz yaşlardan sonrasına
o saatini hep ayarlı tutuyor
saçımızda kaç tel ağarmış
bizden önce hesaplıyor
hiç bir detayı atlamıyor
konuşanın kelamını
susanın sükutunu sahipleniyor

yarım bırakıyor
gecemizi gündüzümüzü ve aşklarımızı
bazen bir annenin kalbinde derin sızı
bıçak kesiği kurşun izi
vurulmuş babanın harebe yüreği

bazen bir yalanın içinde pişmanlık
kitaba damlayan gözyaşı
yastığa bel bağlamış uykunun
reçineli rüyası

ne kadar çok bilirsek bilelim
onun kadar bilmiyoruz
her gün hiç bıkmadan aramızda
belikde onun varlığı
bizi diri ve yolda tutuyor

bazende kağıttan kale gibiyiz aslında
kimin gözüne bakıp kulağına fısıldasa
diğer herkes
bir adım geride kalmak istiyor

varlığının yükünü sessizce taşıyoruz
gözle görülmeyen
sesi duyulmayan misafir
kimine göre nevbahar kimine göre ağır dem
ha geldi ha gelecek