Ölüm Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

ÖLÜM

Adı soğuk sanılır,
Oysa üşüten ölüm değil,
Hazırlıksızlıktır.

Kalbin üstüne düşen
Kar taneleri gibidir;
Sessiz, beyaz,
Acelecidir.

Ecel pusuda beklemez,
Vakti bilir.
Emir gelince
Ne koşar, ne gecikir.
Bulur faniyi;
Kiminin canını okşayarak alır,
Kimininkini haykırtarak.

Sonra dünya telaşı başlar:
Mezar yumuşak olsun derler,
Ten incinmesin diye.
Oysa ten
Zaten yoldadır.

Kefen sorulur,
Tahta aranır,
Tabut aceleye gelir.
Sela yetişsin,
Öğleye kalsın diye.
Mezar hazırdır,
Mezar sahibi hazır mı
Diye soran yoktur.

Hoca telkin verir,
Mevtâ “öldüm” der sessizce.

Mezarcının bahşişi düşünülür,
Fukaraya sadaka verilir;
İyi olur derler,
Geç kalmış iyilik bile
İyiliktir sanırlar.

Sevaplar, günahlar
Sıraya dizilir.
Defter kapanmaz,
Sadece el değiştirir.

Son söz kalır:
“Fâtiha…”

Bilmezler ki asıl Fâtiha
Toprağa değil,
Gönle okunmalıydı
Daha yaşarken.