Ölüm Şiiri - Ahmet Gül

Güneş yüzünü göstermeden,
Yollara düşen onlarca solgun yüzün.
Bu acele adımlarla tükenen yolun,
Bir lokma aşla gelen akşamında
Günahsız bir sübyanın gülüşündeki, manadan uzak
Ekranlarda öfke kusan asık suratlar dinlerken...

Telaş başını alıp bir yapbozun içine sürüklediği
Bunca insan

Ömür ise ne kadar kısa
Ve farkettiğinde varlık
Buz gibi bir mermer ustünde
Teneşir taşında

Tabutun soğuk duruşu ardına
Saf saf dizilmiş
Aklı dünyalık işlerde
Dar bir zamana sıkıştırılan
Yok oluşun resmidir ölüm

Seni seviyorum sözcüğünün
Söylenemediği kısa bir an ömür