Ölüm Şiiri - Elif Oral

İzi kalmış acılardan, yaralardan bir gemi
Rüzgar yaraların sillesini vurur yüzüme gitmem gerek bırakın beni
yaralar sarmaşık misali sardı tüm yelkenimi
İnceden inceye yalnızlık yağmuru yağar sırılsıklam bırakır her seveni

Gitmek zorun ötesi kalmak gitmenin gölgesi
Ölüm haktır ölmeden ölmek sır perdesi
Yaşamak için ölmek mi gerekir heyhat bu ölmeden ölenlerin matemi
Bilmem ki gözyaşımızdan mıdır toprağın nemi

Bırak aksın akan rahmet yağmuruysa ölenlerin arkasındaki gözyaşıysa
Ey zaman sen akma sen akarken sevdiklerim gözlerimden kayar
Zaman öyle bir akar ki tüm sevdiklerini de alır senden
Sen kendinden geçerken sevdiklerin dünyadan geçer

Çiçeklerdeki buram buram koku sevdiklerimizin kokusu mudur
Bakmaya bile kıyamadıklarının toprağında biraz çiçek biraz gözyaşı kalır
Ey yağmur sakın ha gözyaşlarımı çiçeklere söyleme çiçekler toprağa fısıldar
Ey toprak sevdiklerimi iyi ört iyi ört ki üşümek nedir bilmesinler