Ölüm Şiiri - Nedim Çekin

Vurulduğunda
önce sıcaktır bedenin,
ne olduğunu anlayamazsın.
Bir an durur zaman,
sonra kanayan yer
yavaş yavaş soğur.
Mideye bir bulantı çöker,
başın döner,
gözlerin karanlığa yaslanır.
Dakikalar kalır artık insana,
zaman ağırlaşır,
nefes kısalır.
Vücut ısısını bırakırken,
hayat sessizce çekilir geriye.
O an
insan yalnızdır,
Azrail’le baş başa.
Ruhunu
ebedî bir teslimiyete bırakırsın.
Sonra toprak…
Toprak bağrına basar seni.
Bahar gelince
yağmur damlar üstüne,
çiçekler açar,
otlar uzar.
Ve doğa
son bir merhametle
yorgan olur sana.