Ölülerin Hasadı Şiiri - Ünal Serhat Yorg ...

Altın pazarında yonca, pazartesi insanın kaderi,
Peygamber çiçeği, güneşin tanığı, habersiz solar.
Omaholar, gecenin sihirli kumaşını bozmaz,
Çiçeğe dokunmazlar, gece, ölülerin mabedidir.
Onlar ki; toprağın nabzında birer gümüş damar,
Siyah bir bolluğu taşırlar diri dudaklara.
Ruhum, kış göğünde parçalanan yalnızlık kalesi.
Sabah, karla yıkanmış bir şafakla yükselirken,
Ölüm, yeşil bir alevle tutuşur belleğin eşiğinde.
Toprağın altındaki o devasa kütüphaneyi dinlerler; Çünkü, bilirler; kökler ölülerin dişleriyle beslenir.

Deniz, her şeyi yok eden mükemmel bir düşsün!
Ben, otların arasında, çok eskiden ölmüş gibi,
Ve ölüm, sadece sonu olmayan bir ışık yolculuğu!
Ama bir şey daha var, o yasaklı ve derin bilgi;
Kör ozan misali ölülerin hasatlarını görüyorum.