Ben daha yokum, boşluklara bırakıldığım yerde kaldım.
Sevinçlerim kursağımda, bir yer bırakır hep bana.
Aradığım yollarımda sayısız barikatlar kuranlar utanın.
Savunmadım evet kendimi çünkü, kaldım çıkmazımda.
Donuk bakışlılar anlasın diye beklerdim belki beni.
Bilemezdim, nerden bileyim böyle iki bölüneceğimi.
Kargalar yol gösterici, rehber olarak görünmeseydi.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta