Olmuyor işte Şiiri - Murat Acer

Ne kadar zorlasam da olmuyor işte
Zamanın çarkına sıkışmış bir yaprak gibi
Rüzgara direndikçe kırılıyor dallarım
Kendi içimde verdiğim bu amansız savaşta
Her cephede biraz daha eksiliyor yarınlarım

​Ne kadar zorlasam da olmuyor işte
Kapalı kapıların eşiğinde aşınırken ömrüm
Anahtarlar yabancı kilitler paslı şimdi
Bir adım ötesi bahar sanmıştım oysa
Attığım her adımda kışa dönüyor mevsimler

​Yüreğimi koydum avuçlarına sığmadı
Akla karayı seçtim yollar kapandı birer birer
Gökyüzünü boyadım mavilere inatla
Ama ne zaman başımı kaldırsam
Karanlık bir bulut çöktü umutların üzerine

​Ne kadar zorlasam da olmuyor işte
Zorlandıkça düğümleniyor boğazımda kelimeler
Anlatmak istedikçe sessizliğe gömülüyorum
Kendi sesimin yankısında kaybolurken
Bir gölge gibi izliyorum geçip giden hayatı

​Belki de kabullenmek gerekir yenilgiyi
Zorlamamak lazım artık kırılan aynaları
Çünkü ne kadar baksam da o çatlaklardan
Eski beni göremiyorum aynanın aksinde

​Ne kadar zorlasam da olmuyor işte
Kaderin çizgisi çoktan çekilmiş meğer
Biz sadece o çizgide yürüyen birer yolcuymuşuz
Yoruldu dizlerim ve duruldu içimdeki fırtına
Bıraktım artık kürekleri akıntının kollarına