Ölen Çocuğum Şiiri - Ayın Seyyahı

İçinizdeki çocuk ne zaman öldü.
Ben onu bile hatırlamıyorum
Yoksa ben vijdanımıda mı öldürdüm
Merhamet neydi,sevmek ilgilenmek neydi
Bir kuşun kanadıyla kanatlanan bir çocukken
Merdivelerin en tepesinden atlayınca supermenken
Bisikleti umarsızca sürüp pat düşunce bile gülenken
Yara bere içinde yüzümü kollarıma silip annem kızar diye eve gitmezken
Acıksam bile akşama kadar sokakta oynarken
Hep büyük mutluluk heycan heves vardı içimde
Şimdiyse gün bitsede akşam olsa yastığıma sarılıp sabaha kadar ağlasam diye saatin akrebine kızıyorum.
Sonra akrebin ne suçu var diye birde ona küfredip dertleniyorum
İnsanı çıkmaza götürdükçe yaramazlaşıyormuş büyüyunce anladım
Sonra o mızıkçı kız huysuz cadoloz bişeye dönüşmüs.
Hiç dedinizmi biz yaptık bizim yüzümüzden öldü içindeki çocuk.
Yüzüne tükürsen yarabbi şükür diyecek insanlardan bekledigimden değil insanlıklarını bi nebze olsun çağırabilirim umuduyla arayışa geçiyorum.
Evet içimdeki çocuk öldü bu yüzden ruhum çocukluğumun kabri oldu ruhsuz yaşarmı beden yaşıyormuş.Siz içinizdeki çocugu kaç yaşında gömdünüz.