İlk bedduam Şiiri - Erdal Pehlivan

Sen benim içimdeki cehennem yerine su serpersin sanmıştım. Sana sırlarımı verip insanlığını görebilirim zannetmiştim. Oysa düşene vurmak ya da bir gönül kırmak, bırak insanı, inançsız biri bile yapmaz diye düşünürdüm.

Söylemediler mi sana, bir kalp kırmak Kâbe'yi yıkmak gibidir. Ama sen hiçbir dinin kutsal mabedini ayakta bırakmadın. Öyle ki, kendi ellerinle bana beddua ettirdin. Korkma, çünkü ben kimseye yürekten beddua etmeyi beceremem; zaten daha önce sonsuz acıları tattım. Ama seninki, yaşadığım en büyük acılardan biri olmayı başardı.

Bir delinin bedduasını aldın; senden daha büyük bir günahkarın , Varsın mahşer bir gün gelsin, hesabımız o büyük Divan’a kalsın.