Her an daha keskin yaklaşıyor.
Sevdim, amansız kokusunu.
Kabullendim ben bu sonu.
Koynumda saklıymış olası.
Demir şıngırtılarıydı hayatım.
Yaşayan ölüler kaybetti ışığı.
Misali yok benim yalnızlığımın.
Soğuk bir kış sabahı uyanırım.
Üşür ellerim, sıcak yalnızlığım.
Dumanlıdır, olsun bir de gözlerim.
İçime aksın durmadan, kabulüm.
İnandığım insan bulunmaz artık.
Melun bir tutkuymuş halbuki.
Şiirler ve romanların taklidi.
İnsana aitti, çalınan bu sevgi.
Yoktur bulunmasın karşılığı.
Kenan Gezici 17 /01/2026
Kayıt Tarihi : 17.1.2026 17:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!