İnsan gibi insan…
Bir çılgınlık yapmak, geliyor içimden,
Yıkmak tabuları ve sarsmak geliyor,
Boğuyor böle hayat, beni taşımaz,
Dağıtmak geliyor, dağılmak içimden.
İflah olmaz
Vur beni, çöl kumlarına gömersin,
Kurak bir, sevgi oldun canıma
Kurudum, her geçen gün ruhumda,
Boğuldum, bu bedende yok oldum.
Kayboldum…
Gökyüzünden bir yıldız kaydı,
Beni sürükledi hayallerime,
Yüreğimin sesine, kulak verdim,
Alıp götürdü ötelere.
Uzaklar yakın olur …
Uzakları sende tanıdım,
Gözlerimden akan, yaşa karıştın,
Sesin yakındı, ruhunda yakın, ama sen hep uzaktın.
Uzaklar susun, uzaklar gidin,
Uzak ülkeye uçtu gitti…
Başını önüne eğdi, bir müddet…
Yer çekimine, boyun eyercesine,
Ağırlaştı bedeni boşlukta,
Yere düşer gibi, askıda kaldı…
Aydınlık düştü, karanlıklara
Kışın ortasında, yaz mevsimiydin,
Kelebekler eksikti, gökkuşağında,
Sanki bir umuttu, güneş dokundu,
Huzurun baharı açtı, kışın yamacına…
Çaresiz ve suskun…
Ruhum bir çılgın deprem yaşıyor delirircesine…
Yüreğim sızlıyor,
Aşkım beni terk ediyor.
Bir karanlık düşüyor gözlerime,
En yaşadığım
Bir çam ağacında saklıyım,
Kokusunda ara beni,
Kabuklaşmış gövdesinde,
Dolaşırım akşamüstü,
Okyanus bakışlarında…
Bitmeyen sevgimin, engellerinde buldum seni,
Yokuşlarında yürürken, yoruldum kimi zaman,
Tenimden akan terde, bereket oldun ruhuma,
Gözlerimi açtım, bir kelebek oldun rengârenk…
Gerçeğin kendisiydi…
Aldım payımı, hayata dair,
Raftan çıkarttım, tozlarını sildim,
Zindan gibi, karanlık sisten,
Uzaklardaki, aydınlığa gittim…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!