Oktay Çekal Şiirleri - Şair Oktay Çekal

Uzak ülkeye uçtu gitti…

Başını önüne eğdi, bir müddet…
Yer çekimine, boyun eyercesine,
Ağırlaştı bedeni boşlukta,
Yere düşer gibi, askıda kaldı…

Ve ben her gece, kaybolayım…

Kanayan duygularım akıyor,
Acılar doldu yüreğime,
Boğulan ruhumda,
Can çekişiyor, nefesim…

Ve gitti…

Başkaldırışın ses yankısı, titredi havada…
Aşk’a sitemdi, kırgın kuytularından yüreğinin,
Şokun en derin hüznü yansıdı, isyana…
Dalgakıran gibi, dimdik durdu yinede…

Yağmurdaki bereketin sesi

Baktım pencereden, yağan yağmura,
Hayata bereket, bir can oluyor,
Toprağın yüreğinden, fışkıran huzur,
Ciğerime dolan nefes oluyor.

Yalnızlığımla

Ruhum hırpalanmış; eziyet çekiyorum,
Gökyüzünde kızıl tan vakti atarken,
Silik bir boşlukta kayboluşların,
Adresine uzanıyor hayallerim…

Yüreğim dediğim…

Sevgimin limiti yok, kasmadım yüreğimi
Seni sevdiğimde topyekûn sevdim
Sonsuz duygularımın limanı gördüm seni
Tenimle yanaştım demir attım sularına…

Yüreğim yüreğini buldu…

Yüreğim yüreğini buldu, unutulmuş bir günde,
Kavuşmuştum mutluluğa, arayış son buldu,
Her çarpışta bedenimde, canlanıp açtı sevgi,
Duygularım dile gelip, evrensel bir aşk oldu.

Dimdik gidiyorum…

İçimden çıkmayan, bir zehir gibisin,
Ölüyor her gün bedenim,
Susuyorum, sessizliğimde bile varsın,
Ruhum huzursuz ve belirginsizlikte.

Kördüğüm Bir Hayatın, Çıkmazındayım
Örümcek Ağı Gibi, Kader Sarmış Ağını,
Adım Atamıyorum, Görünmüyor Ki; Önüm,
Arap Saçı Gibi, Dört Yanımda Tuzak Var.

Doludizgin Giden, Yüreğim Sendeledi,

Akıyor yüreğimden…

Gözlerim bir görüntüde, takılı kalıyor,
Yok, olmuyor gürültüler, körüklüyor hayatımı…
Bilinmeyen gölgeler, tam ortada karışıyor gizlice,
Silinmiyor beklenmedik, hayal kırıklılarım…