Bilmezdim ki elini uzatırken bana
Elini değil parmak uçlarını
Cömertçe sunduğunu başkalarına her şeyini
Bilseydim üzülmezdim
Sevmezdim de
Bilseydim aldatmazdım kendimi
Belki bir ömür eskittin üstümde
Giysilerimin ve ayağımda çarığımın eskiyişi kadar
Çabuk ve kalleş
Geçen ömrü yamamak olmadı
Gökyüzüne benziyordu yaşam
Yırtıldı
Adını söyleyemiyorlar
Adını sevmiyorlar
Adını bilmiyorlar
Adını öğrenmiyorlar
Hasret demek
Özlem demek
Çayı sevdim
Rakıyı sevdim
Sevişmeyi sevdim
İnsanı sevmedim
Sanırsam insanlığı da
Eğlenmeyi sevdim
İlk ben kabulleneceğim acizliği
Ve herhalde
İlk ben yenileceğim
Teslim olacağım
Hiç kimse hiç bir şey yok karşımda
Delilik işte
Bir gün asker olacağım
Ve asker ocağına gideceğim
Orada özlediğim türküyü söyleyeceğim
Bağıra bağıra kulağına yaşamın
Dövecekler beni
Susacağım
Henüz kimseye söylemedim
Kimse bilmiyor sevdamın sınırını
Yakamozda yıldız saydığım günlerde
Gökyüzünde ay da yoktu
Yengeç ısırmıştı parmağımı
En baş parmağımın acısından mıdır
Yabandaki gülleri koparmak kolay
Gövdesinden ayırmak canını
Birde sahipli çiçekleri elleyin
Kargayı herkes karalar
Vurur vurur yere serer
Hiç karşı çıkan karışan olmaz
Zavallı karıcığım
Ne kadar zavallısın
Bense ne kadar zalim
Kadirim acımasız
Ondan sana eziyetim
Sana zulmüm ondan
Kolayca
Tren faciasında kesilen bacaklarımda kaybettiğim aşkımı
Bacaklarımla kesildi aşkım yeniden
Alışmalıyım bacaksızlığa ve aşksızlığa
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!