Oktay Avcu Şiirleri - Şair Oktay Avcu

deki o annesinin değil,-
babasının kadifesiydi
deki kadife yaşamasınmı
var olmasınmı
dünyanın öbür ucundada olsa savaşmasınmı
kaybettiği değerleri uzaklarda aramasınmı

Sen sevebiliyor musun
Umutsuzlukları
Burada umutsuzluk yok
Hep insanı bir şeyler bağlıyor hayata
Yaşamı sevdiren bir tutku var
Kopmayan kırılmayan

Ben her sevişimde kayboldum
Her seven mutlu olmaz anlayacağın
Her sevincin bir hüznü vardır
Yaşadım
Şimdi gözlerimi istemiyorum
Sen gözlerimden de yakındın

Seni sevmedim amca
Bakışlarında kin
Tırnaklarında kan
Tutanaklarında savaş var
Seni sevmedim Ankara
Bana yurttaşlığı öğretmedin

Bu sıcakta insan da yanar
Denizde ormanda gülüm
Bu sıcak sevgi sıcağı
Eritir soğukları donları
Çıkarır atar avuçlarından nasırları
Yüzünden sivilceleri

Köpek ısırır mıydı bilseydi
Kudurduğunda
en sevdiği arkadaşını

Bizler toprağın bağrından koparılan ve atılan
Birer çiçek misali
Köksüz ve topraksız kaldık
Bir tutam kolumuz kalmadı
Kopardılar omzumuzdan aşağı
Bizler şereflice savaşırken

Bahçelerimizde
Çiçekler erken açar
Ve mavi renklidir
Kırmızı kokarlar
Kuşlar gecelerde öter
En sevdiğim şarkıları söylerler

imkansızlıkların sahibi benim
işte böylesine kadersizim ben
çaresizlik benim okul numaram
şansım küstü bana, talihsizim ben
tuttuğum takımlar yenilen oldu
yürüdüğüm yollar hep çıkmaz sokak

Senle yediğim yemek
Başka tatil
Senle içtiğim su
Doyumsuz
Senle yaptığım iş
Dinlenceydi