Öksüz Şiiri - Emir Taşova

Saçlarımda rüzgar dolanmıyor
Her yanım dört duvar
Artık öksüz gibi hissediyorum kendimi
İçimde terkedilmiş bir çocuğun çaresiz
hüznü var

Sanki bir sokak ortasındayım
Gecenin bir vakti ayakkabılarımın sesi
binalarda yankılanıyor
Ve ben o her bir binada yankılanan ses için
Kendime yine binlerce kez küfürler
yağdırıyorum

Utanıyorum kendimden
Yalnız kendim için değil
Kendimin yerine koyduklarım yüzünden
Onlar utandırıyorlar beni

Etraf soğuk, kar kış kıyamet
Tepemde çatıdan bol bişey yok ama
Yüreğim üşüyor en çok, ilk seferi değil tabi
ama
Pek bir mayhoş bu defa

Sesler kulaklarımda yankılanıyor
Ölür müyüm kalır mıyım bilmem
Ölmesem ne çıkar
Ölsem hani nerede kefen?

09/02/23 01:36