Derin bir nefes.
İşte yeni bir tutam hayattan.
Bir öbek oksijen,
Kendince çabalamakta şimdi bronşlarda
Kendini yakmak pahasına.
Nihayetinde kan dolaşıyor damarlarda.
Hafiften ağır ama olsun.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta