Öğünürüm Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Var ile öğünürüm
varlığımdan utanırım

bir yanım secde ister
bir yanım firar eder

ne ben bende kalırım
ne de ben beni bulurum

bir aynaya bakarım
yabancı bir yüz görürüm

varlık bir yük gibi
omzuma çöker bazen

yokluk ise bir rahmet
sessizce iner içime

ne övünürüm kendimle
ne tamamen silerim
bir çizgi gibi arada
gelgitlerde giderim

sonunda anlar gönül:
ne varlık bana ait
ne yokluk benim değil
her şey O’ndan gelir