Öğretmenim. Şiiri - Kenan Uluşahin

Tam yirmi beş yıl…
Aynı şehir, aynı sokaklar,
Ama her yıl değişen yüzler, değişen umutlar…

Binlerce genç geçti önümden;
Kimi şimdi öğretmen, kimi avukat, kimi anne baba…
Ve ben her birinde küçücük bir iz bıraktım belki de.
Tebeşir kokusu sinmiş yıllarıma,
Tahtaya yazılmış formüller kadar
Hayat cümleleri kaldı aklımda.

Çünkü ben çocuklara yalnızca ders anlatmadım;
Yenilmeyince insanın nasıl güçlendiğini,
Düştüğünde yeniden kalkmayı da anlattım.

Öğrencilerim,
Hayatın bana verdiği en güzel emekler.
Onları büyütürken öğrendim:
İnsan bazen dünyayı değiştiremez,
Ama dokunduğu hayatları güzelleştirebilir.

Şimdi ömrüm biraz akşam vakti…

Sesim eskisi kadar güçlü değil belki,
Ama kalbim hâlâ bir öğrencinin
“Başardım öğretmenim” sözünde çarpar.

Bir gün bu dünyadan sessizce gidersem,
Ardımdan büyük cümleler kurulmasın.
Bir öğrencim beni hatırlayıp gülümsesin yeter.
“Zor zamanımda yanımdaydı,” desin…
“Bize sadece matematik değil, hayatı da öğretti.”

İşte o zaman anlarım;
Boşa geçmemiş bu ömür..