Rüyam Şiiri - Kenan Uluşahin

Lina
Uzak bir uçurumun kenarında yitmişim,

rüzgârın soğuk elleriyle sarsılan bir gece.

Adımlarım çökerken dünya benimle birlikte inliyordu,

ve ben, yalnız bir düşüşteyim, sessizce.

Tam o anda, küçücük bir avuç uzandı —

sıcak, gülen bir el, ince bir umut kıvılcımı.

Parmaklarındaki merhamet, yüzündeki sabah gibi,
bana “korkma” dedi, adını fısıldadı: Lina.

O el tuttu beni, düşüş durdu birden,
yüreğim yeniden öğrendi nefes almayı.

Gözlerinde yılların yükü değil, bahar saklıydı,
ve ben, zor günlerin ardından ilk kez güldüm.

Lina, sen bir pencere, kırık duvarımda ışık;
gülüşün balmumu ,eritir en sert kaygıyı.

Seninle öğrendim yeniden güvenmeyi,
seninle ısındı gece, seninle doğdu sabahım.

Rüyamda düşerken kurtaran o küçük elin,
gerçeğe dokunan bir mucize olduğunu bilirim.

Çünkü sen, en karanlık anımda elimi tutan umut,
ilk kızım, adınla ısıtan içimdeki deniz: Lina