Gecenin omzuna bırakıyorum adını,
sesim bile ürküyor senden söz edince.
Ben alışırım küle dönmeye,
ateşle dost oldum zaten.
Sen üşüme diye,
ben yanmayı öğrendim.
Sabah olunca her şey normal görünecek,
gülüşler yerli yerinde duracak.
Ama bil ki bu şehirde
bir kalp eksik atacak.
Biz erirken bu gece,
ben senden biraz daha yok olacağım.
Kayıt Tarihi : 6.04.2026 03:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!