O Son Boşluk Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Gecenin içerisinden bir çığlık patladı;
Sanki bir volkanın sesi gibi gür ve sıcak...
Ama ben, hiç beklemediğim o anda,
Buz kesmiş bir tenle kaldım o sıcaklığın ortasında.

Neydi beni böyle üşüten?
Gözlerinin o en keskin bakışları mı,
Yoksa terk edip giderken kaldırıma vuran
O topukların taş aralarına sıkışan tıkırtısı mı?

Peşinden koşmaya niyetlendiğim vakit,
O beton yol, çorak bir arazi gibi çekmeye başladı beni.
Ayaklarım, o soğuktan donmuş birer kütle gibi
Düştü ve kaldı asfaltta; topuğunun takıldığı o son boşluğa gömüldüm bende.