ANTOLOJİ ESER NO: 436
ESER ADI: O SANDIM (SİNEMATİK PROJE)
MAHLAS: MUHARREM AYRANCI
TARİH: 21.04.2026 / 18:35
[INTRO - SİNEMATİK ATMOSFER]
(Yağmur sesi, uzaklardan gelen bir kanun taksimi ve ritmik bir yürüyüş sesi başlar)
[DİYALOG - KONUŞMA BÖLÜMÜ]
(Müzik iyice kısılır, sadece derin bir çello sesi kalır)
KADIN: (Sitemli) Ayol ne bakıyorsun beyim? Bir sorun mu var, neden gözünü ayırmıyorsun?
MUHARREM: (Mahcup ve dertli bir sesle) Kusura bakmayın hanımefendi... Vallahi özür dilerim. Sizi... Sizi çok uzaklardan beklediğim birine benzettim.
KADIN: (Sesi yumuşar) Öyle mi? Çok mu benziyorum?
MUHARREM: (Derin bir iç çekerek) Bir an dünyam durdu, "O geldi" dedim. Ama bakınca anladım... O değilmişsiniz. O gitti, hasreti felekten ağır kaldı bende. Affedin beni.
[TRANSITION - RİTİM GİRER]
(Konuşma biter bitmez ritim 110 BPM'e yükselir, bağlama şahlanır)
[VERSE 1]
Karşıdan gelirken bir anda durdum
Hasretin mührünü kalbime vurdum
Sen sandım bir anda hayaller kurdum
Özür dilerim ben yanılmışım yar
Meğer bu dünyada bitmez kışım var
[CHORUS]
O sandım vallahi o sandım seni
Hasretin közleri yakıyor beni
Kaderim yazılmış ezelden yeni
Benzetmişim meğer o sen değilmişsin
Gözleri gülmezmiş sen değilmişsin
[VERSE 2]
Yürüyüşün aynı endamın aynı
Gönlümün içindeki fermanın aynı
Sana yandığım o zamanın aynı
Özür dilerim ben yanılmışım yar
Meğer bu dünyada bitmez kışım var
[OUTRO]
Seni sandım...
Affet beni...
O DEĞİLMİŞSİN...
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 18:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu eser, sıradan bir türküden öte, yaşanmış bir hayal kırıklığının ve bitmeyen bir hasretin sinematik bir kurgusudur. Ozan, dumanlı bir akşamüstü, zihninde taşıdığı o tek suretin peşinde dalgın adımlarla yürürken, karşıdan gelen bir yabancıyı o "vazgeçilmez sevdiği" sanır. Bir anlık göz göze geliş, kalbin duracak gibi olması ve ardından gelen "Ayol ne bakıyorsun?" sitemiyle patlayan gerçeklik balonu... Eser, bu mahcup karşılaşmayı bir radyo tiyatrosu edasıyla başlatır. Bir yabancı kadına duyulan özür borcu, aslında asıl sevgiliye duyulan sonsuz özlemin bir yansımasıdır. "O değilmiş" gerçeğiyle yüzleşen ozanın, 110 BPM tempoda şahlanan bağlaması eşliğinde; yürüyüşün, endamın ve bakışın nasıl bir yanılgıya dönüştüğünü anlattığı, "hasretin felekten ağır" geldiği bir sinema sahnesidir bu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!