O hep seninle Şiiri - Hatice Ak

​yeni sulanmış toprak yolda yürüdü,
nereye ve neden gittiğini bilmeden...

kendine geldiğinde en çok sevdiği yerdeydi;
kuş cıvıltıları doldurdu yüreğindeki sessizliği.
​mevsim hasret mevsimiydi...

her gün bir yıldız tuttu gökyüzünden,
kırpıp kırpıp bıraktı aldığı yere;
belki bir düş olur da ulaşır diye uzağına.
​bir tebessüm oturdu yüzüne, belli belirsiz...

içindeki o ince sızı da neyin nesiydi?
erguvan mevsimi değildi henüz;
oysa saçları bir düşse maviliklere,
çarşaf çarşaf açılan denizlerde büyüyecekti özgürlük.

​köprüye çıktı sonra,
dökmek için içindekini dibi belirsiz suya.
kıpkızıl bir ufukta sevdiğini aradı;
taşın suda bıraktığı halkalar gibi çoğaldı özlemi,
uzandı sonsuza...

​mevsim sus mevsimiydi, saat vurdu geceyi.
bulutun peşine takılan şimal yıldızını dinlemeliydi şimdi.
içi acıyla doldu; ağlasa ağlayamaz, gülse gülemez...

bir ses fısıldadı derinden:
“sus ve sessizliğini dinle,
boşa kederleniyorsun, o hep seninle.”