O binadan geçerken hep seni anardım
Bir sergi olduğunda içerde sen vardın
Her Allah’ın günü varlığına kanardım
Aynı aralıkta, inadına parlardın
Her nevi etkinlikte yeni bir curcuna
Gönlüm hayaline böyle dalmakta idi
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta