Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

Kanadı yaralı bir kuş değildim ki!
neden sığınacaktım avuçlarına?
yoktu içler acısı bir durumda
bu güne kadar kaderimde...

övünseler,

İçimizdeki çocuk ;
büyümek istemiyor haklı olarak...
Yıllara meydan okuyamıyoruz ;
zaman bizi başa sararken,
O neden bilmişlik taslasın ;
Çaba harcasın ...

yağmur ardındaki gökkuşağını,
göremeyecek kadar körüz bazen...
acıların dürtüsüdür;
başımızı kaldırıp
gökyüzüne bakmamızı sağlayan; gözümüzü açan.

Düştüğün kör zindanda
Güneşe aya özlem duysaydın
ruhuna uzanan acıların önüne
bir duvar örmeyi denerdin.

Koşa koşa gelmediğimiz,
bu hayat yolunda
nasıl da koşa koşa yorulduk
bizi bu kadar yoran bizmiydik?

belki gerçekleşti tutkulu düşlerimiz,

Köşelerin kavgasındayız
misafir oldugumuz şu eşsiz gezegende ;
oysa dipsiz bir kuyuya çeker
yaslandıgımız her köşe.

Susmaz Şiirler

Kötü alışkanlık,
başı boş bir mikrop olamaz.
günden güne aklın kanını soran,
bir kene de olamaz.
kalpte ya da beyinde yönetimi nerde!
ordaki eksiği ve sebebi teşhis etmeli,

Kendini aşmış insan;
için de kötü hislere
"HİÇ "pabuç bırakır mı! .

22:54 27.11.2015

Kötü şiir yoktur:
sadece;
yorgun bir beynin eiciliğini üstlenmişse kalem,
savurur cümleleri...
Zahmetini esirgemeyen,
tutkulu okur onları toparlar

Cözülemeyen muammasi vardir, ask masalinin.
Sarmissa bir kere sevda atesi yüregi,
"O " yüregin budaklari
"O "yangindan sakinilir mi?

Can korkusu;