Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

kendime kızarak,bağırdığımdan bu yana
öyle rahatladım ki,
sanki bir dağ eridi ruhumun önünde...
iyi,ya da kötü, kendine itirafin;
yaralarina; ne etkili ilaçmış meğerse.

Ey ask! sen kalbimize;
Dogmadan önce
Biz günesi tek bilirdik.....!

22.5 2012

Yine göz acip kapamadan
Sinsice yüzünü egerek önüne
Dayandin hayatimin kapisina
Ömrünü sonlandirabilmek
Icin yapraklarimin

Eyvah ki!
ne; eyvah!
Esiyor yine soğuk yel
aklın üzerine;
sarınıp sarmalanmalısın.
Denize düşürdüğün İnci'yi

Bu bir alın yazısı peşinde gölge olunurmu?
Doğrulan hedefinden çevirmek kolay mı öyle?
Ezip geçtiği ne aşklar ne yürekler vardı,
Yığılır kalırız bak nefessiz yere işte böyle...

Yangınlardaydı bu kalp yangınlardaydı,

Diliyorsan gönülden git ardına bakmadan,
düş yakamızdan benim ve yüreğimin,
git ki bende ki senle huzurlu kalayım
biz yarım kalarakta dimdik yaşamayı bilmişiz.
Belki de biz hiç bir kalpte atamadık,
sorulara cevap bulup imtihan kazanamadık

Ezilip geçilen kalp, gittikçe celiklesti.
gücüne rağmen,yine de seni ezip geçemedi..
Oysa ki,unutmayı becerebilseydim eğer
kırgınlığım da, geçecekti..

17:05 31.07.2015

Facebookta hiç hayat yok
birbirine yan bakan çok
ustalar ellerden tutmaz
gösterişler altta kalmaz

Kimbilir neler dönüyor

Belkide eldekilerle yetinmeyip;
çok kapıya muhtaç olunur:
o kapıların adına da; zengin denilir:
araya farkı; açan olunur..

Çocuktum o zamanlar:
benim de; belirginleşmemişti yanağımda;
senim de yoktu kalbimde:
meğer eksikliğimi farketmeden
mesutluğun doruğunda olduğumu sanmışım.