Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

Bir ganimettir gökyüzü,
paylaştıkça doyamıyoruz.
öyle bir devire geldik ki
anlamak ve görmek istemiyoruz.
ciğerlerimiz bizi borçlu çıkarırsa,
soluyup değerini bilemediğimiz oksijenden;

Öyle bir haldeyim ki;
ne ansızın kapımı çalan olsun
ne de derdime derman olmayı dileyen.
aynam yalan söylesin isterse,
öyle yalanlar duydum ki!
onun ki masum kalır onların yanında.

Öyle bir devirde yaşıyoruz ki ;
gözlerine içten baktıklarımız ;
gasp ediyor duygularımızı.


12.7

Evrenin sahibi sonsuz güç varken;
tutarsızca hangi güçten bahsedilirdi?
varsa eğer;
güçlü ve adil bir vicdandan söz etmeliydi:
ya da; öyle oluşa ferasetle gayretten.

Güneşe sevdalanmak ne güzel,
İçinde saklayarak onu çok özel.
Gün yüzümüze hep mi güler?
Çok bekleyen var sırasını.
Evrenin tartısı tartmaz bencillik,
Bu gün gölgesinde daralınan

Hayat okulunda;
hepimiz okuyoruz:
Kimimiz tembel;
kimimiz çalışkan.
Tek gerçek varki;
Hepimizin karnesinde

Bugün heyheylerim üstüm de;
halimi sorana bakarım yan yan.
kara kuru bir gecenin;
koynun da yokluğundan
neler çekiyorum bir bilsen!
gücünü kuvvetini deniyor;

GECE VE ÇOCUK

Bir aralık ayıydı gece derindi sessizdi
siyah yırtık çeketli bir erkek çocuk
son hızla koşuyordu sokaklarda
birinden kaçıyor gibiydi

Yıldızlar;
ışıltılarıyla övünmezler:
geceyi bekleyeceksin.

18:12 22.12.2016

Sana benzese de yüzüm ,
bakışlarımızın ayrı hedefi
gülüşlerimiz duruşlarımız
farkımız yok birbirimizden ;